ปากพาซวย เรื่องที่เกิดขึ้นจริงตอนเข้าค่ายลูกเสือ !!!!

เรื่องผี pantip - ปากพาซวย เรื่องที่เกิดขึ้นจริงตอนเข้าค่ายลูกเสือ !!!!

ปากพาซวย เรื่องที่เกิดขึ้นจริงตอนเข้าค่ายลูกเสือ
เรื่องผี pantip - ปากพาซวย เรื่องที่เกิดขึ้นจริงตอนเข้าค่ายลูกเสือ !!!!

สวัสดีครับพี่ๆ น้องๆ ทุกๆท่านนน วันนี้ผมมีเรื่องเล่าสยองขวัญที่สุดที่ผมได้เจอกับตัวมาให้ทุกๆท่านได้รับฟังกันน้ะครับบ อาจจะพิมพ์ตกหล่นไปบ้าง ผมขอโทษทีนะครับผมม พอดีผมพิมพ์ในโทรศัพท์ ขอใช้ศัพท์วัยรุ่นหน่อยน้ะครับเพื่อความสะดวก ขอรับประกันเรื่องนี้ เป็นเรื่องจริง ไม่มีการตกแต่งใดๆเพิ่มเติม ผมเจอมาตอนป.6 ซึ่งมันก็ผ่านมานาน6ปีเต็มๆ แต่ผมไม่เคยลืมเลยครับ เล่าให้ฟังในก๊วนกี่ทีก็เรื่องนี้เด็ดสุด 55555 ขอเริ่มเลยน้ะครับผม เพื่อเป็นการไม่เสียเวลา


ตอนนั้นผมเรียนอยู่ชั้นป.6 ในกรุงเทพแถวๆตลาดน้อย แล้วได้ไปเข้าค่ายสักที่ในชลบุรีแล้วกันน้ะครับ วันแรกที่ผมไปถึง ก็ไม่มีอะไรมากในวันนั้น ถึงก็ช่วงเที่ยงๆบ่ายๆ ไปถึงก็ให้ไปที่หอประชุม เพื่อแจ้งเวลาในวันนั้น ว่าต้องทำอะไรบ้าง ประชุมเสร็จก็ให้ไปเก็บกระเป๋าที่เชวเตอร์ แล้วก็อาบน้ำ เพื่อออกมาทานข้าวเย็น แล้วก็ทำความรู้จักกับครูฝึกที่นั้น คืนแรกไม่มีอะไรมากครับ ขอข้ามไปวันที่2เลยน้ะครับผมม วันที่สองตื่นมาตอนตี5เพื่อเต้นแอโรบิค แล้วก้ไปอาบน้ำเตรียมทานอาหารเช้าเตรียมตัวเดินทางไกล ผมก็นั่งคุยเล่นกับเพื่อน จนถึงหมู่พวกผม (ขอบอกก่อนน้ะครับว่าหมู่ผมเป็นหมู่สุดท้ายเพราะไปแค่ป.5กับป.6เท่านั้น) พวกผมก็ลุกแล้วเดินตามๆกันไป พอเดินออกไปก็ซื้อน้ำแก้วกับไอติมเพื่อเดินไปกินไปครับ แต่แค่ถึงหน้าทางเข้าผมก็หมดเกลี้ยงซะแล้ว 5555 พอเดินไปกำลังจะปีนก้อนหินเพื่อเข้าป่า ผมเหลือบตาไปเห็นกล่องโฟมกับขนมตาล3ชิ้นวางไว้อยู่หน้าเขาลูกนึงที่สูงมาก ผมเห็นเท่านั้น

แหล่ะ ผมพูดออกมาเลย "ใครแม้ง อะไรว่ะ -แล้วไม่ยอมทิ้งดีๆ" ผมพูดแค่นั้น แล้วคำพูดนี้นี่แหล่ะที่เป้นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด พอผมพูดเสร้จ ผมก็ทิ้งแก้วกับเปลือกไอติมที่ผมกินหมดแล้วทิ้งลงถังขยะซึ่งอยู่ใกล้กับกล่องโฟมนั้นมาก ผมทิ้งเสร้จก็เดินไปสักพักนึงก็ถึงหินที่ต้องปีนขึ้นไปแล้ว เพื่อนๆทุกคนปีนเสร้จ ผมเป้นคนปีนคนสุกท้าย พอผมก้าวขาขึ้นไปแล้วกำลังจะยืนเพื่อเดินต่อ แต่มีแรงๆนึงที่เหมือนแรงจากมือคนมาพลักตรงก้นผม แล้วผมก็ล้มแล้วหันไปดู กำลังจะด่าว่าใครพลักแต่ผมหันไปมันไม่มีใครเลย แต่แรงนั้นเป็นแรงพลักจริงๆ เพราะผมพุ่งไปชนขาครูฝึก จนครูฝึกเกือบล้มทับผม ตอนนั้นผมก็ไม่ได้อะไรเพราะคิดว่าอาจจะสดุดก้ได้ เลยคุยกับเพื่อนว่า

"กูว่ามีคนพลักกูจริงๆน้ะ มันเหมือนมีคนพลักจริงๆ"

เพื่อนผมก้บอกว่า "คิดมากไม่มีไรหรอก"

ก็เดินไปเรื่อยๆ ตามทางเดินจะมีต้นไม้ที่รูปลักษณ์ดูน่ากลัวแปลกๆมากๆ บางต้นจะเหมือนเส้นเลือดคนที่เวลากำหมัดแน่นๆแล้วจะขึ้น บางต้นก็ให้ความรู้สึกห่ดหู่ ผมก็เดินไปเรื่อยๆ จนไปเจอต้นไม้ต้นนึงที่ใหญ่มาก โดนตัดแล้ววางไว้ขว้างทางเดินพวกผมอยู่ แล้วมีสีแดงๆตรงเนื้อไม้ ตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกแปลกๆแล้ว ผมเลยพูดกับเพื่อนๆว่า "พวก อย่าเหยียบน้ะ ยกมือไหว้แล้วข้ามเอาดีกว่า กูรู้สึกแปลกๆเหมือนประตูหน้าวัดเลย" เพื่อนผมก็ทำตามที่ผมพูดหมดน้ะครับ แต่มีเพื่อนผมคนนึงที่ตัวเตี้ย มันปีนแล้วก็ไหว้ ผมเลยบอกมันว่า "เห้ยปีนทำไม" มันเลยบอกผมว่า

"กูขาสั้น ก้าวไม่พ้น"

ผมก็ไม่ได้อะไร ก็เดินเล่นกับเพื่อนๆตามทางมาเฮฮากันปรกติ ทางที่ผมเดิน มันจะมีใบไม้แห้งตามตลอดทาง พวกผมเดินกันปรกติ แล้วหยุดกันเพื่อเขียนที่อจ.ให้เขียนตรงต้นไม้ต้นนั้น แต่ทุกคนหยุดแล้วผมได้ยินเสียงคนเหยียบใบไม้แห้งอีก1ก้าว พวกผมได้ยินกันทุกคน เลยหันไปดูว่าเสียงนั้นคือใคร ก็นึกขึ้นมาได้ว่าพวกผมเดินกลุ่มสุดท้าย หลังจากนั้นไม่มีใครแล้วครับ ผมเลยบอกเพื่อนๆผมว่า "เดี๋ยวพวกเดินกันอีก2ก้าวแล้วหยุดเลยน้ะ" พวกผมก็เดิน กริบ กริบ แล้วพวกผมก็ได้ยินเสียงคนเหยียบใบไม้อีกก้าวนึงกันทุกคน ตอนนั้นคือคิดแล้วว่า เสียงใครเดิน มองซ้ายมองขวาแล้วก็ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลยยกเว้นพวกผม ทีนี้ก็เดินรีบเดินกันแต่แบบ เสียวๆสันหลังอยู่เรื่อยๆ จนรู้สึกว่าหลงกันเพราะหาป้ายบอกทางที่อจ.เอามาติดกันไม่เจอ แถวนั้นมีคนตัดต้นไม้พอดี พวกผมเลยเดินเข้าไปถามลุงเขา เพื่อนผมชื่อ ล. (ลุงครับๆ เห็นพวกนักเรียนเดินผ่านแถวนี้บ้างไหม) พอพวกผมเดินเข้าไปหาลุงนั้น ลุงเขาเงยหน้าขึ้นมา ผมเห็นหน้าลุงเขาดำเหมือนโดนเผาอย่างไงอย่างนั้นเลย แล้วตาแดงแบบ แดงเลือกเลยครับไม่มีตาดำ ตอนนั้นคือช็อคมากครับ จนเพื่อนผมเขย่าตัวผมถึงรู้สึกตัวแล้วเห็นว่าลุงเขาเป้นคนสีผิวแทนธรรมดา ผมก็คิดในใจว่า เมื่อกี้มันคืออะไรว้ะ ทำไมเห็นแบบนั้น ก็เดินไปเรื่อยๆ ในหัวก็คิดแต่ลุงคนนั้นตลอด จนเพื่อนถามว่า เมื่อกี้เจออะไรว้ะ ทำไมหน้าเหว๋อ ผมเลยบอกไปว่า เปล่า ไม่มีอะไร เพื่อไม่อยากให้พวกมันคิดมาก ก้เดินไปเรื่อยๆ จากผมเป้นคนเฮฮา ตอนนั้นผมเงียบไม่คุยกับใครเลยครับ จนถึงทางชันที่มันเป้นทางลงของป่า (ชันมากครับ แล้วเวลาลงเหมือนมันทิ้งให้วิ่งไปข้างหน้า คือเดินไม่ได้อ้ะครับ ถ้าเดินมันจะเหมือนทิ้งตัวอย่างเดียว แล้วจะมีต้นไม้ต้นนึงิยู่กลางทางให้จับแล้วค่อยลงต่อ)


เพื่อนผมทุกคนลงได้ แบบไม่มีใครล้ม ผมที่น้ำหนักตอนนั่น90กว่าๆ คิดในใจว่า ต้นไม้มันจะหักมั๊ยว้ะถ้าจับมันบวกกับแรงที่เดินลงด้วยความเร้วอีกด้วย แต่ผมก้รอดได้ ไม่มีแผล ไม่ล้มอะไรเลย ตรงนั้นคือใกล้จะถึงหอพักแล้วน้ะครับ คนเลยอยู่ตรงนั้นเยอะหน่อยเพราะต้องเขียนเยอะแล้วส่งครูฝึกให้ครูให้ตรวจตรงนั้นเลย มีผญ.คนนึงเป้นเพื่อนผม เขาปวดฉี่เลยขอให้พี่เลี้ยงพาขึ้นไปฉี่หน่อยที่ไม่ค่อยมีคน ผญ.กับพี่เลี้ยงก้เดินขึ้นไปปรกติ ผมก็นั่งรออจ.ตรวจ เพื่อนผมที่ชื่อ ล. มันอยากจะวิ่งตรงทางชันตรงนั้นอีกรอบ มันเลยเดินขึ้นไป แล้วมันก็เล่นยกมือแล้วพูดกูจะลงแล้วน้า แล้วก็วิ่งลงมา แต่ที่ผมเห็นคือ หน้าอกมันเหมือนแอ่นขึ้น แล้วมันก้กลิ้งตกลง

มาคิ้วแตก จังหว่ะที่ไอ้ผญ.คนนั้นมายืนกำลังจะเดินลงมาพอดี มันมองขึ้นไปแล้วมันพูดว่า "ไอ้ เหี้ยพลักกูทำไมว้ะสัส กูเล่นอ่อ" ผมก็บอกมันว่า "ใครพลัก" มันก็บอก "ไอ่นั้นไง" ผมก็บอกอีกว่า "มันไม่ได้พลัก มันเพิ่งเดินมาถึงตอนกลิ้งลงมาแล้ว" มันก็พูดใส่อารมณ์ว่า "ไม่ใช่มันแล้วจะใคร" (แต่ที่ผมเห็นคือมันวิ่งลงมากำลังจะจับต้นไม้ที่อยู่ตรงกลางทางนั้นอยู่ แล้วมันก็เหมือนโดนพลักแบบแรงมากๆน้ะครับ ผมเห้นแบบนั้นจริงๆ แล้วมันก็โดนแบบนั้นจริงๆ) พี่เลี้ยงเลยพามันไปทำแผลที่โรงพยาบาลหรืออนามัยแถวๆนั้น ผมก็คุยกับเพื่อนในหมู่ผมว่า มันโดนพลักจริงๆกูเห็น เพื่อนผมก็บอกว่า

"เออกูก็เห็น หน้าอกมันแอ่นเหมือนโดนพลักแรงเลยน้ะเว้ย"

 ก็คุยกันตลอดทางจนลงมาหอประชุม แล้วแยกย้ายไปอาบน้ำ อาบน้ำเสร้จผมก็เดินมาหอประชุม เห็นเพื่อนผมที่ไปทำแผล นั่งเก้าอี้อยู่ตรงหน้าเวที แล้วตัวสั่นๆ หลับตา ผมเลยวิ่งเข้าไปจับตัวมันแล้วถามว่ามันเป็นอะไร แล้วมันพูดอะไรออกมาไม่รู้ ที่ไม่ใช่ภาษาไทย ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ คือไม่ใช่ภาษาที่คนเราฟังกันรู้เรื่องอ่ะครับ แต่คำที่มันพูดออกมา มันพยายามจะพูดภาษาไทยออกมาให้ผมรู้เรื่อง จับใจความได้แค่ว่า เอาะ เอาะ ผมก็เลยถามมันว่า พูดใหม่ดิ้ พูดใหม่ แล้วมันก็พลักผม มือเดียว ผมล้มลงไปนั่งแบบงงมากๆ ว่ามันเอาแรงมาจากไหน

ต่อจากที่มันพลักผม ผมน้ำหนัก80-90ในตอนนั้น แล้วเพื่อนผมที่ชื่อ ล. น้ำหนักตัวยังไม่ถึง50เลยมั่งครับ ผมก็นั่งมองอยู่นานสองนาน ว่ามันพลักผมล้มได้ยังไง ตอนนั้นก็ตัดไปที่เื่องมันเลยครับว่ามันเป็นยังไง ครูฝึกเลยแบกมันไปห้องพยาบาลเพื่อนอนพักผ่อน หลังจากนั้น ผมได้บอกเพื่อนๆในหมู่ว่า

"ซื้อของเส้นทางลงจากป่ากันเถอะพวก กูรู้สึกไม่ดีแล้วว่ะ..."

 พวกผมก้ได้เดินไปซื้อ ใจจริงๆตอนนั้นผมไม่รู้เลยด้วยว่าของเส้นต้องมีอะไรบ้าง ผมรู้แค่น้ำแดงอย่งเดียว พวกผมก็เลยซื้อขนม น้ำแดง น้ำอัดลมไปวางเส้นไว้ตรงทางลงจากป่าซึ่งอยู่ห่างจากหอประชุมไม่ไกลนัก หลังจากนั้นก็กินข้าวเย็นเตรียมตัวไปแสดงรอบกองไฟ แต่ความหลอนมันยังไม่จบเท่านั้นครับ มันเกิดขึ้นหลังจากที่ครูฝึกกำลังจะทำพิธีรำรอบกองไฟ สักพักเพื่อนผมที่ชื่อล.ก็โทรมา บอกว่า "มาหากูที่เชวเตอร์หน่อย ด่วนเลย อย่าเดินผิด อย่ามองเข้าไปในป่าล้ะ" ผมก็รีบไปเลยครับ แต่ไหงทำไมคำเตือนมันกลายเป็นคำท้าทายซะอย่างนั้น ผมวิ่งโดยที่แค่อยากจะแอบเหลือบไปมองแค่นั้นเอง กลับมองแล้วเหมือนติดอยู่ในภวังค์เลยครับ ผมมองเข้าไป เห็นเป็นคนใส่จูงกระเบนสีแดง ยืนถือที่ันเป็นสามง่าม มันไม่ได้สว่างจนเห็นน้ะครับ แต่มันเป็นสีที่ตัดจากสีดำผมเลยเห็นอย่างนั้นจริงๆ ผมเห็นแบบนั้น ผมรู้สึกว่าหายใจดัง อี๊ด แล้ววิ่งลงไปทางเข้าเชวเตอร์เลยครับ แต่ซวยจริงๆ ดันเข้าผิดซอย ไปเข้าซอยเชวเตอร์ของผู้หญิง ซึ่งอยู่ข้างหลังจากเชวเตอร์ผม แต่หลังเชวเตอร์ผู้หญิงเป็นป่าหมดเลยครับ...

ผมวิ่งลงไปมองซ้ายขวาไปเรื่อยๆ แล้วด้วยความที่ผมเล่นตั้งแต่ตอนมา เล่นขำๆกับเพื่อน ที่เอาแป้งมาทาไว้ตรงต้นไม้แล้วทำเหมือนขอหวย ผมเลยจำได้ว่าเชวเตอร์นี้เป้นเชวเตอร์ของพวกผมเอง

ต่อจากที่ผมเจอต้นไม้ที่ผมได้ทาแป้งเอาไว้น้ะครับ ผมก้ได้เดินไปที่เชวเตอร์ของผม แล้วเปิดแระ
เข้าไป สิ่งที่ผมเห็นมันทำให้ผมต้แงหยุดชงักตรงนั้นเลยครับ คือผมเห็นผู้ชาย ร่างใหญ่มากมากก คือยืนบนที่นอนของพวกผมหัวถึงเพดานเลย มองแบบสายตาที่อาฆาตมาก ผมยืนอึ้งไปอีก จนได้ยินเสียงเพื่อนตะโกนเรียกแล้วถามว่า "ไอ้ส. เจออีกแล้วใช่มั๊ย" ผมก็ส่ายหน้าแล้วถามมันว่า "ดีขึ้นยัง แล้วเรียกกูมามีไรคุยวะ เห็นตอนนั่งสั่นกูโครตกลัวเลย" มันไม่พูดไรมากครับ มันถามแค่ว่า "ตรงทางสามแพร่งพูดว่าอะไร" ตอนนั้นผมคิดไม่ออกจริงๆว่าทางสามแพร่งคืออะไร เลยตอบไปด้วยความมั่นใจว่า "ตรงไหนว้ะกูพูดหลายที่..." มันเลยบอกผมว่า "ตรงที่มีโฟมแล้วของไหว้อ้ะ ทางก่อนปีนขึ้นป่าตอนเดินทางไกล" ผมนึกขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน เลยถามกลับต่อด้วยความอวดเก่งว่า "ฮ่อ กูพูดว่า ใคร-เชี้ยไรว้ะ -แล้วไม่ยอมทิ้ง" มันตอบกลับมาแล้วทำหน้าสิ้นหวังมากมาก "ไปพูดทำไมว้ะ เพราะตรงนั้นที่เห็นว่ามีใครกิน นั้นไม่ใช่คน นั้นสัมภเวสีแถวนั้น" ผมเลยบอกว่า "แล้วเขาจะให้ทำยังไงว้ะ" มันเลยบอกว่า "เขาบอกกูว่าเขาจะเอาชีวิต กูสื่อได้แค่นี้จริงๆ กูช่วยได้แค่นี้จริงๆเพื่อน ถ้าอยากให้เขาอโหสิให้ ต้องเอาของไปเส้นไหว้ตรงนั้นพรุ่งนี้เช้า" ผมเลยถามกลับด้วยความอวดเก่งว่า "ทำไมเขาจะเอากูไปทำไมเขาไม่มาที่กูเลย ไปที่ทำไมว้ะ" มันเลยด่าผมว่า "ไอ้สัสอย่าอวดเก่ง สู้เขาไม่ได้เขาไม่ใช่คน" ผมเลยขยักหน้าแล้วเดินออกไปชุมนุมรอบกองไฟเพราะคืนนั้นผมต้องแสดง เดินออกไปก้แสดงทำไรเสร้จสับ ก็ต้องนั่งสมาธิเพื่อทำจิตให้ปลอดโปร่ง แต่ตอนนั้นไม่ปลอดโปร่งแล้วครับ ปลอดกลัวมากกว่า - -" นั่งสมาธิ10นาที ผ่านไปได้5นาทีเพื่อนสนิทผมนั่งร้องไห้ อยู่ๆก็สะอื้นออกมาซะอย่างนั้น ผมเลยหันไปถามว่า เห้ยเป็นอะไร เขย่าตัวมัน มันก้ไท่ยอมลืมตา เขย่าแรงๆแล้วเรียดชื่อมันดังๆถึงจะลืมตาขึ้นมา แน่นอนครับตอนนั้นครู


ฝึกให้ นร. ทุกคนเข้าเชวเตอร์นอนอย่างไวเลยครับ ผม เพื่อนอีกกลุ่มนึง ครู้สึก พี่เลี้ยง เข้ามามุ่งมันหมดเลยครับ มันก็ยังร้องไห้เช่นเดิม ถามมันเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ จนผมต้องออกแนวพระเอกไปถาม "เป้นไรต้องบอกน้ะเว้ย ถ้าไม่บอกใครจะรู้ ใครจะช่วยได้ว้ะ" มันเลยตอบกลับมาด้วยเสียงคนกลัวอะไรบางอย่าง เป้นเสียงที่เบามาก ผมเลยถามมันอีกครั้งว่าเป้นอะไร มันเลยบอกว่า "ที่เราไปเส้นไหว้ตรงทางลง กูเห็นเงาคนสูงใหญ่ลงมาปัดทิ้งหมดเลย" ผมอึ้งเลยครับตอนนั้น สตั้นสุดๆ พี่เลี้ยงเลยบอกว่า "ตรงไหน พาไปหน่อย ไม่ต้องกลัว จะได้รู้ว่าเขาปัดจริงเปล่า" เพื่อนผมมันก้บอกว่า

"ไม่เอา กูไม่ไป ยังไงกูก็ไม่ไป"

เสียงแข็งมาก ผมเลยบอกพี่เลี้ยงว่า "อย่าเอามันไป พี่เดินไปดูเองเลย คนยิ่งกลัวๆอยู่จะบังคับให้ไปบ้าเปล่า" พี่เขาไม่ฟังครับ จะเอาไปอย่างเดียว พูดจนมันยอม พอมันพาพี่เขาเดินไป มันชี้เสร้จปุ้บมันวิ่งเข้ามาหาผม แล้วมันก้บอดว่า "ช่วยด้วยย กูกลัว" ผมเลยบอกว่า "เออกูจะช่วยเพื่อนกูสัญญา เรื่องนี้ต้องจบพรุ่งนี้แน่นอนเพื่อน" มันก็พูดพร้อมกับร้องไห้ออกมาว่า "อย่าทิ้งกูน้ะเพื่อน กูกลัว" ผมก้บอก โอเคเพื่อน หลังจากนั้นผมเข้าเชวเตอร์เพื่อนอน คนหลายคนก็บอกผมว่า "ไปทำไรมาว้ะ ทำไมพวกมันถึงเป็นงั้น" ตอนนั้นผมพูดเลยว่า "ไอ้สัสอย่าถามได้ป้ะ กูก็ไม่รู้เหมือนกัน ถ้ากูรู้กูจะให้มันเป็นแบบนี้อ่อ" แต่ปมไปสดุดคำพูดเพื่อนในห้องผมคนนึง "กูก็เจออะไรแปลกๆเหมือนกัน" ผมถามมันทันควันเลยว่า "เจออะไรว้ะ บอกมาดิ้" มันเลยบอกว่า "ตอนแสดงรอบกองไฟ กูเดินไปกินน้ำที่หอประชุม กูเห็นเงาคนตัวใหญ่ๆกำลังเดินลงมาจากในป่า" ผมช้อตเลยครับตอนนั้น อึ้งเลย ครูฝึกก็จงใจมาเปิดประตูที่เชวเตอร์ผมเชวเตอร์เดียว บอกว่าให้นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า ผมก็นอน แต่สลึมสลือลืมตาขึ้นมาดูตรงเท้าของผม เห็นเงาคนยืนอยู่ พอเห้นแบบนั้น ผมหลับเลยครับ ตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว

ตื่นมาก็ไปอาบน้ำ แต่งตัว เดินออกไปที่หอประชุมปรกติ อยู่ๆมีผู้ชายใส่ชุดขาวคอใส่พ่อปู่ฤๅษี เดินมาด้วยความโกรธเลยครับ อจ.บอกว่า "เด็กคนนี้ไงค้ะที่ตัวอ้วนๆที่ท่านถาม" ชุดขาวคนนั้นชี้มาที่หน้าผมเลยพูดว่า "ไปพูดอะไรไว้ตรงนั้น ทำไมพูดแบบนั้น รู้มั๊ยจะตายเอา" ผมไม่พูดไม่จา พูดได้แต่คำว่าขอโทษครับ ขอโทษครับ อจ.เลยบอกว่า "เขาไปทำอะไรมาหรอค้ะ" ท่านชุดขาวบอกว่า "มันไปด่าทางสามแพร่ง" อจ.

"แล้วแบบนี้ท่านจะช่วยได้มั๊ยค้ะ เด็กของเราต้องทำยังไงบ้าง"

เขาบอกว่า

"ช่วยได้เท่าที่ช่วยแล้วกัน ถ้าไมได้อย่าง ก็แปลว่าเด็กคนนี้ชะตาขาดแล้วแหล่ะ"

ผมเลยซื้อพวงมาไหว้ แล้วก็มีพวกผู้หญิงมาไหว้ อยู่ๆมันก้ร้องไห้แล้วถามว่า "เมื่อวานทำไรไว้ รู้มั๊ยพวกกูนอนกันไม่ได้เลยน้ะเว้ย กูขอเหอะ ทำให้มันจบสักที" ผมถามว่า "พวกโดนไรกัน" มันเล่าให้ฟังว่า "เมื่อคืน พวกกูได้ยินเสียงคนเดินเมื่อขาเจ็บอ้ะ แต่ตรงขามีโซ่ลามไว้อยู่ด้วย แล้วก้ได้ยินเสียงดนตรีไทย ได้ยินเสียงคนใส่กระดิ่งที่เท้าแล้ววิ่ง" ผมได้แค่ทำหน้าอึ้งแล้วขอโทษ ผมเดินไปไหว้ขอบคุณท่านชุดขาวนั้น หลังจากนั้นก้ขึ้นรถกลับกัน ผมมองมาที่ข้างหลังรถเห้นเป็นคนเงาดำๆยืนอยู่ข้างๆท่านชุดขาว ผมคิดว่าเขาคงบอกลาแหล่ะ นั่งรถกลับมา พอถึงรร. ก้กลับบ้าน ผมเล่าเรื่องนี้ให้พี่ผมฟัง วันรุ่งขึ้นรีบไปถวายสังฆทานที่วัดทันที พอถวายสังฆทานเสร้จ หลวงพี่ท่านถามว่า อ้าวทำไมไม่พาคนนั้นเข้ามาด้วยล้ะ อ้อ นั้นไม่ใช่คนนิหน่า แล้วก้ยิ้มๆ ท่านก้บอกว่า เขาอโหสิให่แล้วน้ะ อย่าไปทำอีกแล้วกัน ผมก็ไหว้แล้วกราบลาท่าน...

เรื่องทั้งหมดก็มีแค่นี้แหล่ะครับ แต่มันมีต่อจากนี้อีกนิดนึง คือผมเล่าเรื่งนี้บนรถญาติผม ตอนนั้นไปต่างจังหวัด ขณะที่เล่าๆอยู่ ได้ยินเสียงคนเคาะรถตลอดเลย จนผมบอกขอไม่เล่าน้ะ เล่าต่ไม่ไหวจริงๆ เรื่องทั้งหมดก็มีเท่านี้แหล่ะครับ ขอบคุณทุกๆท่านที่ติดตามอ่านกันจนจบน้ะครับ มีอีก2เรื่องที่อยากจะเล่าให้ฟัง ไว้ติดตามที่หลังน้าาาา มีเวลาหรือมีคนติดตามสักคนสองคนจะมาเล่าให้ฟังน่ะครับบ ขอบคุณน้าาา


อ่านลืมกดไลค์เพจ >> https://www.facebook.com/pantipghosts/ นะ จะได้ไม่พลาดเรื่องหลอนใหม่ๆ กัน

เรื่องผี Pantip จากคุณ สมาชิกหมายเลข 1746737 จากกระทู้ https://pantip.com/topic/35586350


ปากพาซวย เรื่องที่เกิดขึ้นจริงตอนเข้าค่ายลูกเสือ !!!! ปากพาซวย เรื่องที่เกิดขึ้นจริงตอนเข้าค่ายลูกเสือ !!!! Reviewed by Nobibi on ธันวาคม 11, 2560 Rating: 5
ขับเคลื่อนโดย Blogger.