เรื่องผี : เธอเป็นใคร? ในห้อง "213"

เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ เป็นประสบการณ์จริงที่เกิดขี้นกับผมและแฟนผมเอง แต่ในขณะที่ทุกท่านอ่าน ก็ใช้วิจารณญาณในการอ่านนะครับ ใครจะเชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่จะไตร่ตรองพิจารณาของแต่ละบุคคลนะครับ แต่เรื่องที่ผมจะเล่า ผมยืนยัน นั่งยัน นอนยันครับ ว่ามันคือเรื่องจริงที่เกิดขี้นจริงทั้งหมด..
ผีในหอพัก
เรื่องผี : เธอเป็นใคร? ในห้อง "213"



ก่อนเริ่ม.. ผมขอเรียกแทนตัวเองว่า "เอ" และขอเรียกแฟนผมแทนว่า "บี" นะครับ

เรื่องนี้เกิดขี้นมาตั้งแต่กลางปีที่แล้วครับ ผมกับแฟนทำงานอยู่ออฟฟิศใกล้ๆกันแถวบางบัวทอง บ้านผมอยู่ตรงรังสิตคลอง1 ส่วนแฟนผมบ้านอยู่ตรงนวนคร
เวลาจะกลับบ้านตอนเย็น เราจะนัดเจอกันตรงป้ายรถเมล์แถวบางบัวทองนี่แหละครับ เพื่อจะได้ขี้นรถกลับบ้านพร้อมกัน เป็นประจำแบบนี้ทุกวันครับ ถึงรังสิตเราสองคนมักจะแวะหาอะไรทานก่อนเข้าบ้านใคนบ้านมัน ฟิวเจอร์บ้าง เมเจอร์บ้าง ข้างทางบ้าง แต่วันนั้นเราสองคนเลือกที่จะไปทานสเต็กกันตรงซอยหอพักข้างมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง


( ไม่ขอเอ่ยชื่อซอยนะครับ เพื่อจะไม่เกิดเป็นคดีฟ้องร้องกันในอนาคตหลังจากกระทู้นี่แผ่ออกไป แต่ผมเชื่อว่าบอกแค่นี้ หลายๆคนน่าจะนึกออกกันบ้างแหละ เพราะมันมีอยู่ไม่กี่แห่งหรอกในจังหวัดปทุมน่ะ )

ต่อครับ พอถึงซอยหอพัก เราก็เข้าร้านสเต็ก กินเสร็จสรรพ ผมกับบีก็ไปร้องเพลงคาราโอเกะร้านใกล้ๆกันต่อ และเวลาล่วงเลยมาจนถึง 4 ทุ่มครับ ผมจึงบอกบีว่า เราว่าหาที่พักดีกว่ามั้ย นี่ก็ดึกแล้ว หารถกลับบ้านยาก ส่วนบีก็ OK ครับ เรื่องชุดไปทำงานของวันพรุ่งนี้ตอนเช้าเราสองคนค่อยกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ถ้าพ่อกับแม่ถามอะไรก็บอกไปบ้านเพื่อนละกัน ( จริงๆ อยากนอนด้วยกันแหละ เพราะอยู่บ้านทำอะไรไม่สะดวก ฮิฮิ )

ผมกับบีก็เริ่มต้นหาห้องพักรายวันในซอย เริ่มจากต้นซอย หอพักที่เราสองคนเคยพักรายวันอยู่ แต่อกอีแป้นจะแตก วันนั้นห้องดันเต็มอีกซะนี่ ผมเลยบอกบีว่า  เราเข้าไปในซอยอีกก็ได้เผื่อมีอยู่บ้าง เราก็เลยเดินไปกัน กลางซอย และเกือบท้ายซอย จนมาเจอหอพักอยู่ตึกนึง หน้าตึกขี้นไว้ "หอพักรายวันและรายเดือน" ( มีชื่อหอพักด้วยนะเออ แต่ขอสงวนไว้นะครับ ) ผมบอกบี "เนี่ยแหละ เจอละ" บีก็บอก OK นะ เดี๋ยวเดินเข้าไปดูกัน หน้าตึกมีต้นไม้ต่างๆปลูกไว้หลายอย่างเลย ก็ดูเป็นธรรมชาติดีนะ พอไปถึงล็อบบี้ โชคดีครับ ตอนแรกคิดว่าปิดแล้ว แต่มีป้าแกนั่งอยู่ข้างใน ผมไม่รอช้าครับ เดินไปเลื่อนกระจกถามป้าแก...

ผม : มีห้องว่างอยู่มั้ยครับ
ป้า : มีอยู่จ้ะ ห้องนึง ชั้นสองนะ
ผม : ดีเลยครับ ผมกับแฟนจะมาเช่าคืนนี้ครับ ราคาคิดยังไงครับ
ป้า : ( ยื่นใบราคาห้องพัก รายวันรายเดือน ) มีค่ามัดจำ 700 นะ และขอบัตรประชาชนด้วย อยู่ถึงเที่ยงวันหรือเปล่าน่ะ
ผม : ไม่ครับป้า เดี๋ยวตอนเช้า 6 โมงผมกับแฟนก็เช็คเอ้าออกแล้วครับ
ป้า : โอเครตามนี้นะ รอป้าแปปนึง
ผม : ครับ ( ระหว่างนั้น ผมก็ดูใบโปรชัวร์หอพักไปพลางๆ บอกแฟนผม "บี เราว่าโอเครนะ ห้องสวยดี ตกแต่งโอเคร" บีก็เอออ่อตามเรานั้นแหละ )
ป้า : เสร็จแล้ว เดี๋ยวป้าพาขี้นไปชั้นสอง

เสร็จสรรพป้าแกก็พาผมกับบีเดินดิ่งไปบนชั้นสอง พอถึงหน้าห้อง ผมแหงนมองเลขที่ห้อง "213"! ใช่ครับ "ห้อง213" โอ้ววววววววว!! เลขห้องมงคลมากเลยตรู แต่ตอนนั้นจริงๆยังไม่คิดว่ามีอะไรนะ แต่แค่สงสัยว่าเลขห้องเหมือนผมเคยดูหนัง คนเคยเจอผี ก็อยู่ห้องที่มีเลข 13 นี่แหละ อเมซิ่งสาดๆ 😒😒

พอมาถึงช่วงที่ป้าแกเปิดประตูครับ...

แกกๆๆ.. เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดด!! 

ตรอกบัตรปุ๊ป! เชื่อมั้ยครับ ห้องที่ผมคิดฝันเหมือนในภาพโปรชัวร์ แต่ที่จริงมันคนละเรื่อง เปิดมาเหมือนมีลมมาแสกหน้า พร้อมกลิ่นอับของห้อง เสมือนห้องนี้ถูกปิดตายมาก่อน ผมมองหน้าบี บีทำหน้าเจือนๆ และป้าแกบอกตอนเช้าโทรหาป้านะ จะได้ลงมาคืนค่ามัดจำ และป้าแกรีบเดินออกไปในทันที

หลังจากที่ป้าแกลงไป ผมกับบีก็พากันเดินเข้าไป ตัวห้องใหญ่ แต่โคตรเหม็นอับและรู้สึกอึดอัดแบบบอกไม่ถูก ทั้งๆที่ห้องก็ใหญ่พอตัว ก็คิดในใจ คงไม่ได้ระบายอากาศเลยมั้ง พี่แกปิดประตูหลังห้องและล็อคไว้ขนาดนั้น และมีเตียงไม้ประมาณ 6 ฟุต มีทีวี แอร์ มีตู้เสื้อผ้าใหญ่ โซฟาสำหรับนั่งคนเดียว 2 ตัว ตัวนึงอยู่ตรงข้างหัวเตียง อีกตัวนึงอยู่ตรงหน้าห้องน้ำ ( เออ...ทำไมต้องเอาไปไว้ตรงนั้นวะ ) และเก้าอี้พลาสติกสีแดงข้างตู้เสื้อผ้า ( ปลายเท้า ) แต่เตียงนี้สิ เวลาเอามือตบลงไป ฝุ่นนี่กระแทกหน้าเลยเชียว ผมกับบีต้องมานั่งปัดกันอลมาน พอทำอะไรเสร็จสรรพ กำลังจะเปิดแอร์ กดรีโมท เอ้า! กดไม่ติด ถ่านหมด ผมบอกบี รอแปปนะ จะลงไปถามป้าหน่อยมีถ่านมั้ย พอผมลงไปเอาถ่านมาขี้นมา เปิดประตูห้องปุ๊ป เห็นบีนั่งตรงขอบเตียง ทำหน้านิ่งตาลอย ผมถามบีเป็นอะไร บีตอบว่าป่าวไม่มีอะไร ผมคิดในใจมันเป็นอะไรวะ อะช่างเหอะ เปิดแอร์แล้ว ผมบอกบีว่าเดี๋ยวไปอาบน้ำก่อนนะ
ผมถอดชุด เตรียมชุด เอาผ้าเช็ดตัวพาดบ่า เดินดิ่งเข้าห้องน้ำ.. โอ้โห้ มันไม่มีอะไรให้ตูเลยเว้ย ครีมอาบน้ำ สบู่ ยาสระผมก็ไม่มีสักอย่าง แต่ดีนะที่ซื้อมาจากเซเว่นปากซอยก่อนหน้านี้แล้ว แต่ไอ้ที่แปลกใจอย่างนึง ตอนเหลือบไปเห็นคราบที่ติดอยู่บนพื้น คราบสีแดงๆ ซึ่งตอนผมอาบน้ำพยายามเอาเท้ายีๆๆๆ ยังไงก็ไม่ออก มันเหมือนฝั่งลึกมานานมาก ก็เลยปล่อยไปตามเวรตามกรรมละกัน  เพราะมันไม่ใช่หน้าที่เราที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้

อ่อ... จะบอกไรอย่าง ตอนเข้าห้องน้ำเวลาอาบน้ำ ผมไม่ปิดประตูนะ มันรู้สึกแปลกๆ แม้แต่กระจกผมยังไม่กล้าส่อง 😨😨

พออาบเสร็จผมให้บีเข้าไปอาบต่อ บีก็ไม่ปิดประตูนะ ทั้งๆที่บีเป็นคนขี้อาย แต่ก็ไม่ถามไรนะ มองเพลินดี หุหุ 😁😁
พออาบน้ำเสร็จ เราสองคนเปิดทีวีดูไป เล่นผีผ้าห่มไป ถ่ายรูปอะไรต่ออะไรไปเรื่อย นาฬิกาปาไปเที่ยงคืนแล้ว ผมบอกบีนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้ากลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อ ไปทำงานต่อ เราสองคนก็ตามนั้น นอน ปิดไฟ ปิดทีวี สลบไปตามระเบียบ

** มาถึงจุดพีค **

ตอนนั้นเวลาตี 3 ผมกำลังหลับๆอยู่ บีเข้ามานอนชิดๆผมผิดปกติ แล้วสะกิดปลุกผมแล้วบอกว่า "ช่วยไปดูแถวๆระเบียงให้หน่อย มีเสียงอะไรไม่รู้ ก๊อกแก๊ก ก๊อกแก๊ก" ( บีนอนหันมาทางผม หันหลังให้ระเบียงครับ แล้วประตูระเบียงเนี่ย มันเป็นกระจกบานเลื่อน แล้วมีผ้าม่านปิดไว้อีกที ) ด้วยความงัวเงีย เลยเดินไปเปิดไฟ ใจนึงก็กล้าๆกลัว ผมค่อยๆเดินไปที่ระเบียง ( คิดในใจ เอาไงเอากันว้าาาา) แล้วเอามือเปิดผ้าม่านระเบียง...

พรึ๊บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ...

โล่งงงงงสิครับ ไม่มีอะไร ผมก็ปิดม่านแล้ว สังเกตุที่มาของเสียง ผมพุ่งเป้าที่แอร์ครับ และมันก็ใช่จริงๆ มันดังก๊อกแกกๆ ด้วยความที่มันเก่าแล้วด้วยอะนะ ผมบอกบีว่าไม่มีอะไรมันเป็นเสียงแอร์ แต่บีกลับเถียงผมว่ามันไม่ใช่ๆ ผมก็ย้ำๆๆว่ามันเป็นเสียงแอร์ ให้ลองมาฟังก็ไม่เดินมา ผมเลยขี้เกียจเถียง เดินไปปิดไฟครับ ผมก็นอนต่อ... แต่ตอนนั้นผมจำได้ว่าหลับต่อได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทีนี้บีเข้ามาใกล้ผม สะกิดผมปลุกผมแรงกว่าเดิมอีก

"มันดังอีกแล้วๆๆๆ"

เสียงบีที่บอกกับผม พร้อมเสียงกรี๊ดในลำคอ ผมถามบีว่าเป็นอะไร มันไม่มีอะไรหรอกบี ( มีเสียงครับ แต่มันดังมากกว่าเดิม และผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่แอร์แล้วล่ะ ) ผมยังไม่แหงนหน้าขี้นมาดูนะ ยอมรับว่าตอนนั้นกลัวอยู่เหมือนกัน รอบีสงบก่อนละกัน แต่บีไม่สงบสักทีครับ ผมเลยตัดสินใจลุกขี้นมองไปตรงแอร์ที่ติดระเบียงท่ามกลางความมืด และมีเพียงแสงสว่างเล็กๆจากด้านนอกเท่านั้น...

ตรงแอร์ไม่มีอะไรครับ แต่ไอ้ที่มีน่ะ! มันคือบนเก้าอี้พลาสติกที่อยู่ตรงตู้เสื้อผ้าปลายเท้าผม..

แสงสว่างจากด้านนอกสลัวๆ ทำให้ผมเห็นร่างของผู้หญิงคนนึงบนเก้าอี้ชัดเจน เธอแต่งชุดสีขาวเหมือนชุดนักศึกษา ผมยาวตรงเหมือนเพิ่งยืดมาใหม่ๆ เธอนั่งบนเก้าอี้พลาาติกสีแดงตัวนั้น เอาเข่าทั้งสองข้างขี้นมากอด นั่งก้มหน้า พร้อมโยกเก้าอี้ ! อ่านไม่ผิดหรอกครับ โยกจริงๆ เธอโยกได้ยังไง ผมมองเธอด้วยความกลัวและเผลอปล่อยอุทานออกมาเบาๆ "เ-ี้ย" คิดในใจเลยครับ อย่าเงยหน้ามาเลยนะขอร้องงงง แค่นี้ก็กลัวแย่แล้ว พร้อมกับบีที่นอนชิดๆผมก็สั่นไม่หยุด จะให้ออกจากห้องตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้ เพราะมันตีสามแล้ว ผมเลือกที่จะนอนลงพร้อมบอกบีว่าไม่มีอะไร เป็นเสียงแอร์เฉยๆ บีก็เริ่มนิ่งละ ส่วนตัวผมเรอะ ผมไม่รออะไรครับ ทำใจกล้ารีบลุกจากเตียงโดยไม่สนใจว่าเธอจะนั่งอยู่หรือไม่ ผมวิ่งไปเปิดไฟตรงประตูห้อง...

พรึ๊บ!


พรึ๊บบบ... หลังจากที่พุ่งไปเปิดไฟห้อง เธอหายไป! ใช่ครับ.. เธอหายไปแล้ว ผมตรงเข้าไปหาบี บีบอกว่าเปิดทีวีได้มั้ย ผมก็ OK เปิด เข้าใจบีดีครับว่าทำไมต้องเปิดทั้งๆทีตีสามมันก็ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว มีแต่รายการขายของ วินาทีนั้นอะไรที่มันทำให้ในห้องไม่เงียบ ผมทำหมด เปิดไฟทั้งห้องไม่ว่าดวงเล็กดวงใหญ่ เปิดให้มันสว่างที่สุด ถ้าทีวีมีช่องหนัง X ผมเปิดไปแล้ว ให้มันอ่าๆ อิคึๆ อิไตยๆ ลั่นห้องไปซะ ไม่ไหวโว้ยยย จะมาพักสบายๆ2สอง แต่แถมคนนอนเพิ่มอีกแบบนี้ ตูก็ไม่ไหวนะเว้ยเห้ย!

สรุปคืนนั้นผมกับบีนอนเปิดไฟ เปิดทีวีทั้งคืน นอนกอดกัน ใจนึงก็กลัว ใจนึงก็โมโห ทนนอนอย่างนั้น รู้ตัวอีกทีก็ 6 โมงเช้าครับ บีปลุกผม ผมถามบีตื่นตั้งแต่เมื่อไร บีบอกตื่นได้สักพักแล้ว แล้วก็ลุกไปอาบน้ำปล่อยผมนอน ผมไม่กล้าถามอะไรต่อ ผมก็รีบลุกไปอาบน้ำ เข้าห้องน้ำผมสังเกตพื้น  คราบแดงๆยังไม่จางเลยแม้แต่นิดเดียว ผมไม่สนใจแล้วครับ รีบอาบน้ำใส่เสื้อผ้าตัวเก่า ออกมาเก็บของในห้องกับบีเสร็จสรรพ ก่อนเดินออกจากห้อง ผมสังเกตก่อนจะปิดประตู เชื่อมั้ยครับ ก่อนออกผมปิดไฟ ปิดแอร์เรียบร้อย แต่ช่วงที่ผมจะงับประตู มันมีเสียงดังติ๊ด! ใช่ครับ เสียงรีโมทแอร์ มันเปิดเองโว้ยยยยยย! ผมปิดประตูดังปังงง!! รีบพาบีเดินลงมาที่ล็อบบี้ แต่อีป้าดันไม่อยู่อีก ในห้องล็อบบี้เงียบกริ๊บ ผมให้บีโทรหาอีป้ามหาภัยทันที อีป้ารับโทรศัพท์ บีบอกจะเช็คเอ้าออก ขอค่ามัดจำคืน อีป้าเลยส่งผู้หญิงคนอื่นมาแทน โถ!ดีออก ตูจะถามอีป้าสักหน่อย ที่คุณมุงให้ตูขี้นไปอยู่บนห้องนั้นน่ะ มันมีอะไรกันแน่ สุดท้ายไม่ถามดีกว่า สายมากแล้วด้วย

ผมกับบีก็เดินไปขี้นวินที่อยู่ใกล้ๆหอพัก เพื่อจะไปต่อแท็กซี่ที่ปากซอย หลังจากนั้นผมกับบีก็แยกย้ายบ้านใครบ้านมัน ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย มาเจอกันที่อู่รถตลาดในรังสิตเพื่อไปทำงานต่อ ( วันนั้นกว่าจะเข้างาน ปาไป 9 โมงกว่า โดนหักเงินตามระเบียบ TT )

ช่วงพักเที่ยง ผมโทรหาบีตามปกติอย่างเช่นทุกวัน ผมกับบีคุยกันเรื่องเมื่อคืน ผมเล่าทุกอย่างที่ผมเจอให้บีฟัง แต่ที่ผมไม่บอกเธอตั้งแต่ตอนนั้นเพราะถ้าบอกกลัวเธอจะกลัวและไม่อยู่เลยนี่สิจะแย่ แต่เธอก็เล่าในส่วนของเธอให้ผมฟังบ้างนั้นคือ...

ตอนช่วงนึงที่ผมไปเอาถ่านรีโมทที่ล็อบบี้ข้างล่าง เธอบอกว่าตอนเธอนั่งอยู่บนเตียง เธอรู้สึกเหมือนเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในห้อง เธอหายใจไม่ค่อยออก สักพักเตียงมันยวบลงไปเสมือนมีคนมานั่งกับเธอที่ด้านหลัง เธอบอกตอนนั้นเธอทำอะไรไม่ถูก พยายามไม่แหกปากร้อง และจังหวะนั้นผมเดินเข้ามาในห้องพอดี ( ที่ผมเห็นเธอทำนิ่งๆนั้นแหละ ) เธอบอกตอนนั้นก็ไม่กล้าบอกผมเหมือนกันเพราะกลัวผมจะกลัว

และอีกช่วงนึงที่บีเล่าว่า ตอนเวลาตีสามที่เธอปลุกผมครั้งที่สอง เธอรู้สึกเย็นผิดปกติที่ข้างหลัง ทั้งๆที่แอร์ก็ไม่ได้เร่งอะไร จำได้ว่าเปิดแค่ 25 องศาเท่านั้น
และเหมือนมีเสียงหายใจแปลกๆ เริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มันมาพร้อมเสียงก๊อกแก๊กๆที่ดังมาจากแอร์ด้านหลังของบีที่เราสองคนได้ยินในตอนแรก บีเลยรีบปลุกผมให้ลุกแล้วบอกว่า "มันดังอีกแล้ว" จนผมต้องรับเคราะห์แทนบีนั้นเอง

ระหว่างที่คุยผ่านโทรศัพท์ก็ยังขนลุกไม่หายจริงๆ..

และ.. จนทุกวันนี้ผมยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ครับ ว่าห้องที่ผมกับบีบังเอิญเข้าไปพักนั้น มันมีอะไรกันแน่
และด้วยประสบการณ์จากวันนั้น มันได้ทิ้งคำถามไว้ให้กับผมและบีมากมาย เช่น..

1.ห้องที่ผมไปอยู่นั้น เคยได้รับการดูแลหรือไม่ หากมันเป็นห้องพักสำหรับรายวัน ถ้าเป็นที่อื่น อย่างน้อยต้องมีแม่บ้านมาทำความสะอาดบ้าง อย่างน้อย 2 วันทำที ทำไมถึงปล่อยให้รกร้าง มีแต่ฝุ่นเกาะเช่นนี้

2.รอยคราบสีแดงที่มันติดอยู่กับพื้นห้องน้ำนั้น เกิดจากอะไร หากจะให้สันนิษฐานว่าเป็นคราบสีทาผนังภายในมันคงไม่ใช่ เพราะไม่ว่าในตัวห้องหรือห้องน้ำ มันไม่มีผนังที่ทาสีแดงเลยแม้แต่นิดเดียว

3.ในห้องนั้น เคยเกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมหรืออาชญากรรมหรือการฆ่าตัวตายหรือไม่ และผู้หญิงผู้นั้นเขาคือใคร?

**************

ขอขอบคุณที่ทุกท่านอ่านมาจนจบครับ เหตุการณ์ในข้างต้น เป็นสิ่งที่เกิดขี้นกับผมและแฟนผมทั้งหมด และขอยืนยันว่ามันคือเรื่องจริงทุกสิ่ง แต่ขี้นอยู่กับการพิจารณาของแต่ละท่านด้วย เชื่อ หรือ ไม่เชื่อ ผมคงบังคับใครไม่ได้จริงๆครับ

สุดท้าย.. ขอฝากให้กับคนที่ชอบเช่าห้องพักรายวันหรือรายเดือนครับ ขอให้พิจารณาให้ดีและมั่นสังเกตไว้ เพื่อที่จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์แบบผมที่กล่าวมาข้างต้นนี้ มิฉะนั้น รายต่อไปอาจเป็นคุณก็เป็นได้


อ่านลืมกดไลค์เพจ >> https://www.facebook.com/pantipghosts/ นะ จะได้ไม่พลาดเรื่องหลอนใหม่ๆ กัน
เครดิตเรื่องเล่าจากกระทู้ เธอเป็นใคร? ในห้อง "213" ของคุณ สมาชิกหมายเลข 2072248
เรื่องผี : เธอเป็นใคร? ในห้อง "213" เรื่องผี : เธอเป็นใคร? ในห้อง "213" Reviewed by Nobibi on มิถุนายน 05, 2561 Rating: 5
ขับเคลื่อนโดย Blogger.