ประสบการณ์ เมื่อย่างเข้าเบญจเพส....

เรื่องเล่า ประสบการณ์ เมื่อย่างเข้าเบญจเพส....

เมื่อย่างเข้าเบญจเพส
เรื่องเล่า ประสบการณ์ เมื่อย่างเข้าเบญจเพส....

สวัสดีค่ะ เป็นครั้งแรกที่จะขอมาแชร์ประสบการณ์ที่เจอมาเองกับตัว ในวัยที่ย่างเข้าเบญจเพส หลาย ๆ คนก็อาจจะมีโดนกันบ้าง อาจจะประสบอุบัติเหตุ อาจจะมีเจ็บป่วย แต่บางคนก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยเฉพาะผู้หญิงที่ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในช่วงนั้นเท่าไร

ฉันจำได้ไม่ลืมเลยในช่วงที่เรียนมหาลัย ปีสุดท้ายเป็นวัย 24 ย่างเข้า 25 ที่เกือบๆจะเบญจเพส ในปีนั้นบอกได้เลยว่า อาการตัวเองแปลกๆ ความรู้สึกไวมากเป็นพิเศษ สัมผัสได้ถึงสิ่งลี้ลับจากที่เป็นคนไม่เคยสัมผัสเรื่องพวกนี้ได้เลย แม้ว่าบ้านจะอยู่หน้าวัดก็ตาม


เริ่มแรกคือ รู้สึกว่ามีคนเดินตามตลอดเวลา ยิ่งเวลาที่ต้องไปมหาลัย เดินข้ามสะพานลอย เดินไปป้ายรถเมล์ จะรู้สึกได้ยินเสียงคนเดินตามมาข้างหลังตลอดในระยะชิด จนเราต้องหลบชิดข้างทางเพื่อให้เขาแซง แต่ก็ไม่เห็นจะมีใครเดินแซงขึ้นมา แรกๆก็คิดว่าคงคิดไปเอง แต่มันเริ่มเป็นทุกวัน จนทนไม่ไหวเลยเล่าให้แฟนฟัง แฟนฉันเลยให้พระมาแขวนคอ หลังจากนั้นก็ไม่รู้สึกอีก แต่ก็มีเหตุการณ์ใหม่เกิดขึ้นอีก ที่ทำเอาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย...

เรื่องเกิดขึ้นเช้าวันหนึ่ง หลังจากที่ยายเสียไปได้ไม่กี่อาทิตย์ ปรกติที่บ้านจะแยกกันอยู่ห้องใครห้องมัน แต่เนื่องจากยายที่เพิ่งจะเสียไป แม่เลยขอมานอนด้วยและในทุกๆวัน แม่จะออกไปทำงานในตอนเช้าเวลาประมาณเกือบ ๆ ตี 5 ซึ่งมันจะทำให้ฉันรู้สึกตัวเพราะแม่จะเปิดไฟ เปิดทีวีในห้อง แล้วแต่งตัว จากนั้นก็จะออกไปทำงานโดยจะปิดทุกอย่างในห้องให้แต่ไม่ได้ล็อคประตูห้อง เพราะประตูห้องจะล็อคจากด้านในเท่านั้น ฉันก็จะรู้สึกตัวแต่ไม่ได้ลุกขึ้นจากที่นอนแล้วจะนอนต่อจนถึงเวลาต้องอาบน้ำไปเรียนในตอน 8 โมง

จนเช้าวันนั้น ที่ก็เป็นเหมือนทุกวันที่จะรู้สึกตัวเมื่อแม่ตื่นเปิดไฟ เปิดทีวี แต่งตัว แต่ตัวฉันก็หลับต่อจนแม่ออกจากห้องไป รู้สึกตัวว่าแม่ปิดประตูห้องไม่สนิทแค่แง้มๆ ไว้ ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยหลับต่อ จนมารู้สึกตัวอีกที่ก็ตอนที่เหมือนมีคนเข้ามาในห้อง (ฉันรู้ว่าทุกคนก็คงจะรู้สึกเวลาที่มีคนเข้ามาในห้อง มันจะมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวใช่ไหมคะ) ได้ยินเสียงเปิดประตู จำได้ว่าตอนนั้นนอนหงายแต่หันหน้าไปทางขวา ซึ่งจะมีกระจกอยู่เหนือศีรษะไปเล็กน้อย แล้วจะทำให้มองเห็นประตูเข้าห้องพอดี

ตอนนั้นจำได้ว่าลืมตาขึ้นดูกระจกมองไปทางประตูห้องแต่ก็ไม่เห็นอะไร ประตูห้องยังปิดอยู่แง้มๆ เหมือนเดิม ก็เลยไม่ได้เอะใจอะไรเลยหลับต่อ แต่แล้วยังไม่ทันได้หลับสนิท ก็รู้สึกเหมือนมีคนมาดึงตุ๊กตาที่กอดอยู่จากทางข้างบนหัว เตียงที่ตั้งอยู่ปลายเท้าจะชิดเข้ามุมห้องพอดีเลยทำให้ข้างบนหัวเป็นที่โล่งเลยเอาโต๊ะคอมมาวางไว้ ซึ่งไม่น่าจะมีคนเข้ามายืนได้ ในจังหวะที่รู้สึกตัวว่ามีคนมาดึงตุ๊กตาที่กอดอยู่ก็พยายามยื้อไว้ ตอนนั้นด้วยอารมณ์คนง่วงนอนและงัวเงียเลยอารมณ์เสียแล้วพยายามยื้อตุ๊กตาจนสุดแรงแล้วเผลอโวยวายออกไป "จะดึงทำไมว่ะ" เท่านั้นแหละค่ะ....

ขยับตัวไม่ได้เลย รู้สึกหนักตัว พยายามขยับตัวแต่ก็ไม่ได้ เริ่มคิดแล้วว่า ต้องโดนอะไรเข้าแล้วแน่ๆ พยายามดิ้นจนสุดแรงแต่ก็ขยับไม่ได้ ที่นี้เลยพยายามลืมตาดู แต่ด้วยความที่นอนหงายแล้วหันหน้าไปทางขวา เลยทำได้แค่เหลือบมองไปทางปลายเท้า แล้วก็เจอเข้าเต็มๆ เห็นชัดมาก จำรายละเอียดได้ทุกอย่าง สิ่งที่เห็นคือ ผู้ชายใส่ชุดเหมือนพวกสมัยก่อน ที่ใส่โจงกระเบนสีแดง แล้วเสื้อที่เป็นเหมือนเสื้อกั๊กสีแดง มีที่คาดหัวเหมือนนักมวย มีกำไรทองที่แขนกับที่ข้อมือ นั่งคุกเข่าอยู่ที่ปลายเท้า แล้วสิ่งที่ทำเอาช็อคขนลุกทั้งตัวเลยคือ ที่หน้าของเขาไม่มีอะไรเลย เป็นแค่ผิวหนังเรียบๆ ไม่มีตาไม่มีจมูกไม่มีปาก ไม่มีอะไรบนหน้าเลย ตอนนั้นความกลัวเริ่มเข้าครอบงำ

สติหลุด พยายามดิ้น พยายามขยับตัวแต่ขยับอะไรไม่ได้เลย ท่องนโมเป็นร้อยรอบ วนไปวนมาจำได้ว่าทำแบบนั้นอยู่นานมากในความรู้สึก จนเริ่มตั้งสติได้ ความคิดเริ่มทำงาน เขามาทำไม? เขาต้องการอะไร? แล้วเขาเข้ามาได้ยังไง? (เพราะในบ้านมีศาล) เลยพูดถามเขาออกไป "เข้ามาได้ยังไง" แต่เขาไม่ตอบไม่รู้ว่าพูดไม่ได้เพราะไม่มีปากหรือเปล่า แต่ความรู้สึกฉันคือเขามองและเขาก็ฟังเราอยู่ เมื่อเขาไม่ตอบฉันก็เริ่มโมโหคือแบบ ต้องการอะไรว่ะ อารมณ์มันประมาณหงุดหงิดมาก เลยถามเขาอีกด้วยเสียงที่เริ่มไม่สบอารมณ์ "ต้องการอะไร" กระชากเสียงใส่เขาเลย เท่านั้นแหละเขาตอบกลับมา.....


ผู้สนับสนุน
"จะไปกับเขาไหม!!!!!!!!!" น้ำเสียงเขาเย็นๆ เรียบๆ ไม่แสดงถึงอารมณ์อะไรเลย แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรอยู่ๆก็ตอบเขาไปว่า "ไป" จากนั้นก็รู้สึกเลยว่าตัวเองลุกขึ้นจากเตียง เดินตามเขากำลังจะก้าวเท้าออกจากห้อง อยู่ๆก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง ซึ่งฉันจำได้ว่าเสียงที่เรียกคือเสียงยาย เท้าที่กำลังจะก้าวข้ามประตูห้องก็หยุดชะงักเลย แล้วฉันก็เอ่ยพูดกับเขาออกไป "ไม่ไปแระ มีคนเรียก" เขาก็หันมาบอกเราว่า "ถ้างั้นไปปักธูปหนึ่งดอกที่ข้างห้อง แล้วพูดชื่อเขา" (ตอนนี้จำชื่อไม่ได้แระ รู้สึกว่าชื่อเขาจะโบราณๆหน่อย)

หลังจากนั้นก็รู้สึกตัวว่าอยู่บนเตียง แต่มันเหมือนจะวูบหลับต่อให้ได้ จนมันวูบหลับต่อไปจริงๆ แต่ก็ต้องสะดุงตื่นเพราะมีคนตีที่หลังอย่างแรง ดัง "อั๊ก" พอตื่นก็เลยรีบลุกขึ้น นั่งขนลุกเรียบเรียงสติอยู่นาน หรือจะบอกว่านั่งเอ๋อไปนานเลยก็ได้ จนโทรศัพท์ดังถึงได้มีสติกลับมา ก็รู้เลยว่าตัวเองเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด รีบลุกขึ้นไปทำตามที่เขาบอกไว้ ไปปักธูปที่ข้างห้อง (ห้องฉันอยู่สุดท้ายของบ้านต่อเติมเพิ่ม ที่ข้างๆห้องเลยเป็นที่ดินว่างๆ) ฉันพนมมือแล้วพูดตามสิ่งที่เขาบอก คือพูดชื่อเขาแล้วบอกเขาว่าจะทำบุญไปให้

ตอนไปที่มหาลัยก็รีบไปเล่าให้เพื่อนฟัง ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "จะตอบตกลงไปกับเขาทำไม เขาจะเอาไปอยู่ด้วยไม่รู้หรอ" ฉันก็เลยบอกว่าตอนนั้นไม่รู้ว่าคิดอะไรถึงได้ตอบตกลงไปกับเขา เพื่อนมันเลยบอกว่า "ถ้าไม่ได้ยายช่วยไว้ ปานนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงแล้ว" เพื่อนก็เตือนว่าให้ไปทำบุญตักบาตรให้เขา แต่ฉันก็ยังไม่มีเวลาได้ไปทำ

หลังจากนั้นไม่กี่วันฉันก็ได้เจอน้าสาว น้าฉันเขาถือศีลกินเจ ฉันเลยเล่าให้น้าฟัง น้าเลยเตือนมาว่า ช่วงอายุตอนนี้อันตราย พยายามทำบุญ มันเหมือนกับว่าพอเข้าเบญจเพสแล้วดวงตก เลยทำให้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น แต่ฉันก็ไม่ได้เก็บมาคิดหรือมาตื่นตะหนกอะไรมากนัก แถมยังลืมที่จะตักบาตรทำบุญอีก จนเขามาหาอีกครั้ง

ตอนนั้นนอนที่บ้านแฟนตอนเกือบๆ เที่ยง นอนตะแครงหันปลายเท้าไปทางหัวเตียง (เพราะนอนดูหนังแล้วเผลอหลับ) จำได้ว่าตื่นเพราะได้ยินเสียงน้องสาวของแฟนคุยกับแม่ที่หน้าห้อง แต่กลับขยับตัวไม่ได้ ก็รู้แล้วว่าต้องโดนอีกแล้วแน่ (เนื่องจากมีประสบการณ์แล้ว) ที่นี้ก็ลืมตามอง ก็เห็นเขาคนเดิมเลย แต่ครั้งนี้เขามายืนอยู่บนหัว เขาไม่พูดอะไรทำแค่ยืนจ้องอยู่เฉยๆ แต่รอบนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว รู้สึกเลยว่าในห้องที่ควรจะมีแค่ฉันกลับกลายเป็นมีคนอยู่ด้วยมากมาย ตอนนั้นขนลุกทั้งตัวไม่หยุด พยายามท่องนโมแต่เขาก็ไม่ยอมไป พยายามดิ้นแล้วดิ้นอีกเหมือนครั้งแรกก็ไม่หาย และความคิดมันก็วูบเข้ามาว่าฉันลืมทำบุญตักบาตรให้เขา ฉันเลยรีบพูดบอกเขา "มาทำไม เดียวตักบาตรไปให้" ก็คิดว่าเขาจะไปแต่ก็เปล่าเลย เขายังยืนเงียบจ้องอยู่เหมือนเดิม ไม่พูดไม่จา จนฉันหมดความอดทน ตะโกนออกไป

"ไอ้สัส ออกไปเลยนะ ต้องการอะไรจากกู ทำแบบนี้ก็ไม่ต้องไปผุดไปเกิดเลย และกูก็จะไม่ทำบุญอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้ด้วย รีบไปเลยนะ"

(ขออภัยค่ะที่ต้องพิมพ์หยาบคาย คือฉันพูดแบบนั้นจริงๆ) พอจบคำพูด เขาก็หายไปกันหมดเลย ฉันก็รู้สึกตัวลุกขึ้นมานั่งแล้วนึกในใจเลย เขาตามอยู่ตลอด ตอนนั้นที่ด่าออกไปเพราะโมโหมาก ด้วยความที่เราโดนมาแล้ว แล้วโดนอีก มันรู้สึกหงุดหงิด เหมือนเวลาคนจะนอนแล้วโดนกวนตลอดเวลาอะค่ะ ฉันเลยตัดสินใจเล่าให้แฟนฟัง แฟนเลยรีบพาฉันไปทำบุญตักบาตร เข้าวัดเข้าวายกใหญ่เลย แต่ก็เหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น

ฉันยังโดนอำ โดนเดินตามอยู่ เล่าให้เพื่อนฟังจนเพื่อนไม่อยากเดินด้วยเลย (มันก็กลัวไปด้วย) มีหลายคนทักเลยว่าหน้าตาหมองยังกะคนโดนของ เป็นอยู่นานหลายเดือน จะนอนก็หลับๆ ตื่นๆ ต้องหาคนนอนด้วยตลอด ทำบุญก็แล้ว ตักบาตรไปให้ก็แล้ว แต่ก็ยังไม่หาย ทนอยู่นานค่ะ พอถึงวันเกิดที่จะครบ 25 ปีเต็ม ตอนนั้นก็มัวแต่ดีใจ เฉลิมฉลองประสบการณ์สยอง pheex3.com ตั้งแต่ก่อนวันเกิดจนเลยวันเกิดไปก็ยังมีกินเลี้ยงตลอด พอมารู้สึกตัวอีกที เขาก็ไม่ได้มาหาอีกเลยตั้งแต่วันเกิด

เลยไปปรึกษาน้าสาว น้าบอกว่าก็พอพ้นเบญจเพสไปดวงก็ดีขึ้น เลยทำให้เราไม่เจอเขาอีกเลย แต่ทุกวันนี้เราก็ยังทำบุญตักบาตรตลอดเวลาที่ว่าง ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครเคยเจอแบบฉันบ้างหรือเปล่า ก็อยากเอามาแชร์ประสบการณ์ที่เจอกับตัวเองให้ทุกคนได้รู้ ยิ่งให้คนใกล้ตัวหรือตัวคุณเองใกล้จะเบญจเพสก็อยากให้ใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวัง มันเหมือนกับว่าเป็นช่วงเวลาที่ชีวิตจะเปลี่ยน บางคนหนักเบาไม่เท่ากัน แต่ก็อยากฝากให้ระวังในการใช้ชีวิตกันด้วยนะคะ....


อ่านลืมกดไลค์เพจ >> https://www.facebook.com/pantipghosts/ นะ จะได้ไม่พลาดเรื่องหลอนใหม่ๆ กัน
เครดิตเรื่องเล่าจากกระทู้ ประสบการณ์ เมื่อย่างเข้าเบญจเพศ.... ของคุณ MaRuTooN

ประสบการณ์ เมื่อย่างเข้าเบญจเพส.... ประสบการณ์ เมื่อย่างเข้าเบญจเพส.... Reviewed by Nobibi on กรกฎาคม 25, 2561 Rating: 5
ขับเคลื่อนโดย Blogger.