ตอนตี 3 กับนางรำปริศนา

เรื่องเล่าตอนตี 3 กับนางรำปริศนา

เรื่องเล่าหลอน ตอนตี 3 กับนางรำปริศนา

"เรื่องนี้เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน"


เรื่องนี้ประมาณปี พ.ศ. 2558 นะคะเราจำไม่ได้ว่าเดือนไหน ประมาณเดือน มีนา, เมษา นี่ละค่ะ
ช่วงนั้นติสแตก ประกอบกับคุณแม่คุณหมอนัดผ่าตัด แล้ว อารมณ์แบบอยากทำเบเกอร์รี่
เดือนกุมภาพันธ์ เราเลยเบรกงานประจำ ก่อนกลับบ้านต่างจังหวัด ซื้ออุปกง อุปกรณ์ เตาอบเรียบร้อย
ด้วยว่าอยากทำ แล้วก็น่าจะทำรายได้ให้เรา ในช่วงเวลาเราดูแลแม่

เราก็เริ่มทำขนม แบบเล็กๆ น้อยๆ ก็จะทำกลางวัน ก็ไม่มีปัญหาอะไรนะคะ
พอเข้าเดือนมีนา เราเริ่มขายจริงจัง เริ่มมีคนซื้อคนสั่งเยอะขึ้น
จากที่ทำกลางวัน เราต้องเปลี่ยนเวลา ไปทำ ตั้งแต่ 2 ทุ่ม จนถึง ตี 4
ถ้าใครทำเบเกอร์รี่ น่าจะเข้าใจนะคะ ทำเค้ก วันนึง เกือบ 20 ปอนด์ คุกกี้อีก
เราว่าสำหรับเราช่วงเวลานั้น มีสมาธิสุด
แล้วเราทำคนเดียว เก็บล้างคนเดียว เลยต้องมีสมาธิมากกว่าคนอื่น

เข้าเรื่องผีกันดีกว่า

ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีอะไรนะคะ ปกติเราจะแค่เห็นว่า"ตี๋จู้เอี๊ยะ" ขึ้นลงบันไดบ้านตลอด
บางทีก็ชะโงกหน้ามาดูว่าทำอะไร แต่คือเราเห็น ของที่บ้านเป็นปกติ ก็จะเฉยๆ ไม่ได้รู้สึกกลัว

จนวันที่เราเจอพี่สาวคนนี้
คืนนั้นประมาณ ตีสามกว่า เราทำของเสร็จไว้ เก็บของเตรียมล้าง
จังหวะที่เรากำลังล้าง ถาดอยู่ หางตาเราเหงเหมือนเห็นอะไรยุกยิก (หน้าห้องน้ำบ้านเรา จะมีกระจกโบราณแขวนอยู่)
อยู่หน้าห้องน้ำ เราก็คิดว่า แม่เราเองลงมาเข้าห้องน้ำ
แล้วก็คงกำลังส่องดูความสวยของตัวเองขณะหลับตาข้างลืมตาข้าง เรากำลังจะหันไปแซว

จังหวะที่หันไป กำลังจะอ้าปาก .....




เราเห็นผู้หญิง ใส่ชุดไทยโบราณ สีเขียวแก่ เขียวแบบหมนๆ ปักดินเงิน ทั้งตัว ยืนรำอยู่หน้ากระจก ตรงหน้าห้องน้ำ

หน้าไม่ได้ขาวว๊อกกก แบบที่เราเห็นตามหนังผีนะคะ หน้าพี่เค้าก็ซีดๆ นิดนึงแต่ปากแดง เค้ารำแล้วมองกระจก เรายืนมองเค้ารำ

แล้วสักพักเหมือนเป็นท่าหมุนตัว แล้วเอามือแบบท่าเอียงอาย แล้วเค้าก็ยิ้มให้เรา
ประมาณเกือบ 10 วิ ที่เค้ายิ้มให้ แล้วก็เดินไปทางบันได
ตอนนั้นเราก็คิดว่าใคร ทำไมอยู่ในบ้านได้ไง แล้วผีหรืออะไร
ตาฝาดอะเป่า ด้วยความต้องชัดละชัวร์ เรารีบล้างมือ แล้วเราเดินตามพี่เค้านะคะ
ไม่ได้รู้สึกว่าเรากลัว เพราะเค้ายิ้มให้เราแบบเป็นมิตร ไม่ได้สยอง แล้วอีกอย่างก็ในบ้านของเราเอง.
ตอนเดินตามก็เหมือนเค้ารอเรานะ ระยะห่างกันประมาณ 5-7 ก้าว แค่นั้นเอง
และกลิ่นจะเป็นแบบ กลิ่นดอกไม้อ่อน ๆ ไม่ใช่มะลินะคะ แต่ไม่แน่ใจว่าดอกอะไร จำปา หรือ จำปี นี่ละคะ
แล้วบ้านเรา 4 ชั้น แล้วก็แปลกนะ ตอนนั้นไม่คิดจะถาม ว่าเค้าเป็นใครนะค้าาา เค้ามาจากไหน
เดินตามเค้าต้อย ๆ จนถึงดาดฟ้า  แล้วประตูดาดฟ้าที่บ้านเราเป็นแบบเหล็กทึบ
พี่สาวคนนี้ เค้าหันมายิ้มหวานให่ แล้วก็หายไปตรงประตู (ประตูไม่ได้เปิดนะคะ)

เราก็แบบยืนงง ๆ อยู่พักนึง และก็อ้าวววววว
ตอนนั้นแบบ จำไม่ได้ใช้เวลารวดเร็วขนาดไหน
ลงมาข้างล่าง แต่พยายามไม่คิดอะไร นะ
เดินไปล้างของที่ยังไม่เสร็จ แต่ในสมองมันค่อยๆ ประมวลผล
ว่าใครหวะ หายไปได้ไง แล้วมาจากไหน อยากได้อะไร
ตั้งแต่เริ่มล้าง จนล้างเสร็จ ก็คิดวนอยู่แบบนี้อะคะ

มันคาใจคนนอนไม่หลับ เราเลยคิดว่ารอถาม อายี้(น้าสาว)
ดีกว่า ถ้าถามแม่กลัวแม่กลัว จนเช้าเราได้ยินเสียงประตูบ้านปุ๊บ
เราลุกพรวดวิ่งลงมาข้างล่าง แล้วถามยี้เลย
ยี้บ้านเรามีผู้หญิงชุดไทยด้วยหรอ ยี้ก็ตกใจนิดๆ (ที่บ้านเราจะรู้อยู่แล้วนะคะว่าเราเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น)
เค้าไม่ได้ตกใจเรา แต่ตกใจว่าทำไมพี่สาวมาให้เราเห็น

เราแบบตอนนั้นยิงคำถามรัวมากกก ว่าคือใคร มาจากไหน เค้าอยู่ไหน บลา ๆ
ยี้ก็เล่าว่า ตอนคุณยายซื้อบ้านหลังนี้แล้ว ก็ย้ายจากบ้านใน(บ้านหลังเก่านะคะ)
วันที่เข้ามาอยู่ คุณยายเค้าเคยเห็นพี่สาวคนนี้ มาหาแล้วบอกว่าแม่หนูขอมาอยู่ด้วยนะ
อยากอยู่กับแม่ เค้าจะเรียนคุณยายเราว่าแม่นะคะ
คุณยายก็บอกว่าได้ แต่อย่าให้ลูกหลานเห็นนะ
เดียวเค้าจะกลัวกัน ถ้ามาให้หลานเห็นก็ไม่ให้อยู่ เดียวเด็กๆ จะตกใจ
แล้วคือเราก็ไม่เคยรู้เรื่อง นะ จนวันนั้นที่เห็นแล้วถามอายี้
แล้วก็ไม่มีใครเคยเห็น นอกจากคุณยาย แล้วก็มาเรานี่ละคะ

แล้วคือ เราค่อยๆ ประติดประต่อ เราเห็นตี๋จู้เอี้ยเป็นปกติ แล้วที่เราเห็นประจำคือ
จะนั่งตรงโต๊ะรับแขกเวลาคนไม่อยู่บ้าน ใส่ชุดสีขาวทั้งตัว
แล้วเวลาเราเข้าบ้าน เราจะเห็นผู้ชายมีอายุ เดินไปทางหลังบ้าน

แต่เราจะเห็นมีเท้าขาวๆ ที่เหมือนข้อเท้า แล้วเดินขึ้นข้างบน เป็นประจำ จากที่คิดว่าเป็นเจ้าที่
ภาพเริ่มประมวลในสมองว่า ไม่ใช่เจ้าที่ละ ต้องเป็นคนนี้ละ แน่นอนนน
เราก็เลยพูดลอย ๆ ว่า อยากได้อะไรมาบอกหนูนะ หนูจะได้ซื้อให้
แต่อย่ามาน่ากลัวหนูกลัว มาในฝันก็ได้

แล้วบ้านเราคุณยายมีอาชีพขายข้าวแกงนะคะ ตั้งแต่เด็กๆ เราจะได้ยินเสียงเหมือนใครโขรกน้ำพริกอยู่บนบ้านตลอด
เสียงที่โขรกจะเป็นเสียงของครกหินนะ ช่วงเวลาที่ได้ยินคือ เวลาทำกับข้าวออกไปขาย
พอช่วงหัวค่ำไปแล้วก็จะไม่ได้ยินละ ทุกวันนี้ ก็ยังมีเสียงตำน้ำพริกนะคะ
เราไม่แน่ใจว่าพี่สาวหรือแม่ย่านางรถขายข้าวแกง ที่ตำๆ อยู่กันแน่
หรือ อาจจะเป็นเสียงลั่น ของปูน ที่สร้างบ้านก็ได้เนอะ
หลังจากนั้นเวลาเรากลับบ้าน แล้วเราสวดมนต์ ระหว่างสวด
ทุกครั้งเราจะได้ยินเสียงดนตรีไทย คลอเบาๆ ตลอด



ผู้สนับสนุน

อ่อ พี่สาวคนนั่นเราเคยถามเค้าว่าเค้าเป็นใคร เค้บอกว่าเค้าก็เป็นเหมือนคนที่ดูแลบ้านใน
แล้วคุณยายอยู่ก็ไม่ได้กลัวเค้า แถมยังเมตตาเค้าเหมือนเค้าเป็นลูกหลาน
แล้วที่ตามคุณยายมาอยู่บ้านนี้ เพราะคุณยายเรา มีเมตตา ใจดี เลยอยากมาอยู่ด้วย แค่นั้นเอง

จบแล้วค่าา เรื่องนี้อีกประสบการณอีกครั้ง ในบ้านตัวเอง ไม่ค่อยน่ากลัวนะคะ แต่ก็อย่าเล่าให้ฟัง

"เรื่องนี้เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน"

ขอบคุณค่าาา

อ่านลืมกดไลค์เพจ >> https://www.facebook.com/pantipghosts/ นะ จะได้ไม่พลาดเรื่องหลอนใหม่ๆ กัน

เครดิตเรื่องเล่าจากกระทู้ ตอนตี 3 กับนางรำปริศนา ของคุณ ตามหาอะไรก็ไม่รู้_ขอนึกก่อนนะ

ตอนตี 3 กับนางรำปริศนา ตอนตี 3 กับนางรำปริศนา Reviewed by Nobibi on มิถุนายน 03, 2562 Rating: 5
ขับเคลื่อนโดย Blogger.